മരകയലുകൾ

My loudest words are the ones never uttered, My strongest protests are the ones buried, My saddest tears are ones withheld, My wildest anger just burns me, My deepest love is in hugs you never received, You have only seen my happiest moments,  Since that is my weakest emotion.

  " ജോൺസ്‌ ",  ദൈവം   പതുക്കെ   വിളിച്ചു , എരിഞ്ഞു   തീരാരായ   ജീവിതം   ഒന്നുകൂടി   ആഞ്ഞു   വലിച്ച്‌ ജോൺസ്‌   കണ്ണിറുക്കി   പുഞ്ചിരിച്ചു , " എന്താ   പരിപാടി ?" " ഒന്നുമില്ല ,  ഇവിടെ   ഈ   കടലോരത്ത്‌   സൂര്യനെ   നോക്കി   ഇരിക്കാം   കവിതകൾ   പാടാം , ഇരുട്ട്‌   പതിയെ   പടരുമ്പോൾ   മാഞ്ഞുപോകുന്ന   നിഴലുകളെ   കാണാം താണു   തുടങ്ങുന്ന   കടലിന്റെ   ശ്വാസഗതി   കേൾക്കാം പിന്നെ   പതിയെ   മയങ്ങാം ." മങ്ങാൻ   തുടങ്ങിയ   കണ്ണടയൂരി   മുണ്ടിന്റെ   തലക്കൽ   തുടച്ച്‌   ജോൺസ്‌   എഴുന്നേറ്റു ,  ഒന്നു   തിരിഞ്ഞു നോക്കി ,  പിന്നെ   പതുക്കെ   നടന്നു . I 

  Being blind, you see so much.   The glory do not dazzle you,  The beauty don’t weaken you The odious don’t deter you Appearances do not confuse you Time flutters near your ears Smell of Wilting roses melts in your nose The falling leaf tingles your tongue  The warm light crackles on your skin  I close my eyes so I Can see you better!

  The sun was about to set The imperfect roof reflected the orange rays off the still wet surface. The small hands were busy for last half an hour building it. The weak leg could not run around. The lonely sole had chosen to sit there and get busy, one fist ful at a time pulling up a tiny castle from the spread of sand around.  A small heap, that was all there, with some nick here and a notch there to look like windows and doors. A spike here and there to look like a roof.  But it was a castle, a castle built in the sand.  “What is this? What are you doing? Why dirty your hands? Don’t you know I don’t like it?” “It’s a small castle!” “What is it for? Don’t you have a house to live in? A room of your own? Any way how will you live in this? ” “But I was sitting feeling lonely. So just built one. Isn’t it a nice pretty one?” “What do you mean pretty? You like this more than your house?” “No no, I know it’s not a real house. I know I cannot live in it. It’s not for that”...

അറിയും   മുൻപെ   കാ   റ്റെ   ടുത്ത ഗന്ധം   പോലെ കാലം   തിരയെടുത്ത   പാന്ഥപാദത്തിന്റെ അർത്ഥശൂന്യമായ   തിരച്ചിൽ   പോലെ കുതിച്ചോടുന്ന   തീവണ്ടി   കടന്നുപോയ   യാത്രാമുഖങ്ങളുടെ ഒർത്തെടുക്കാനാവാത്ത   സ്മൃതിപോലെ . നിസ്സഹായമായ   ഏകാന്തതയുടെ തൊട്ടറിയാനാവാത്ത   നിഴലാട്ടം   പോലെ നട്ടുച്ചയിൽ   മയങ്ങുന്ന കൂത്തരങ്ങുകളിലെങ്ങോ പിടിതരാതെ ,  വിട്ടൊഴിയാതെ

വെളുത്തൊരത്തത്തിൻ   പൂക്കാലപ്പെരുമയെ കറുത്ത   തിരുവോണരാവിതിലോർമ്മിപ്പേൻ .    ഉണ്ടാവാം   പലരായി   വന്നീടുവാൻ   എന്നാ ലുണ്ടാവില്ലാ   പഴേമട്ടൊരുല്ലാസകോലാഹലം കോടിമുണ്ടൊന്നുണ്ടാവമെന്നെയും   കാത്ത്‌ മറ്റുണ്ടാമോ   വാടാത്ത   വാത്സല്യമൃദുഹാസം ? പായസപ്പെരുമകളുണ്ടാക്കാം   നമുക്കിന്നും കൈപ്പുണ്യപ്പെരുമയെ   എങ്ങുനിന്നെത്തിക്കാവൂ ? നീയിനി   രണ്ടുനാൾ   കഴിഞ്ഞല്ലേ   പോകൂ സ്നേഹപ്രാർത്ഥനാസ്വരത്തിൽ   തടുക്കാനാളുണ്ടാമോ ? കറുത്ത   തിരുവോണക്കണ്ണീരിൽ   തിരഞ്ഞേൻ   ഞാൻ വെളുത്തൊരത്തത്തിൻ   ആഹ്ലാദത്തുടിപ്പുകൾ മാവേലി   വരാനില്ലാ   കൂട്ടരെ ,  മതിയാക്കാം ഓർമ്മകൾ   പൂവിട്ടു   മനപ്പായസമുണ്ണാം